Het is gigantisch druk geweest en dat is het nog steeds bij GERMAINE, zodat we er de voorbije weken niet in geslaagd zijn om jullie zelfs maar op de hoogte te houden van toch behoorlijk wat (exciting) news over ons fijne bureau in Antwerpen. We hebben e.e.a. dan ook maar samengevat in deze BIG NEWS-item.

Laat ons meteen even beginnen met het minder goede nieuws, dat intussen ook bekendgeworden is: IKEA heeft besloten om veel meer met internationale en globale formats te werken, en vond daardoor dat GERMAINE misschien niet meteen de beste partner was om dat in Belgi? uit te rollen.Dat is natuurlijk enerzijds jammer, anderzijds kunnen we alleen maar trots en tevreden terugkijken op de voorbije samenwerking met IKEA. We hebben toch 5 jaar lang sterk lokaal werk kunnen neerzetten.Bovendien waren de laatste campagnes (met het Luxepaard, de ‘Schaap & Wolf’ en de ‘Marie Antoinette’) zeker van het beste wat we samen gerealiseerd hebben, wat ook blijkt uit de overname ervan in bv. Zwitserland en Oostenrijk. Maar by far het meest trots zijn we toch op de zilveren IMC (Best Of Brand Activation Europe) award, die we met de Leef Nu campagne konden realiseren, en die aantoonde dat we ook voor een retailer als IKEA d.m.v. innovatief mediagebruik, activerende concepten en online-community echte sales-resultaten konden boeken. We danken trouwens het hele IKEA-team voor de fijne samenwerking van de voorbije jaren, en wensen hen alle succes voor de toekomst.

Het nieuws van IKEA is ons bekend sinds december, en de voorbije maanden hebben we bij GERMAINE dan ook keihard gewerkt op onze andere klanten en op heel wat nieuwe budgetten. Read more

Alweer lang geleden dat we iets in deze rubriek opvoerden: culturele quotes over advertising!

Met vandaag: Vladiwostok! van P.F. Thom?se, een boek dat een paar maanden geleden stof deed opwaaien en door Freya Vandenbossche werd samengevat in twee centrale stellingen: politici verkopen geen oplossingen, maar gaan op zoek naar problemen, om daar vervolgens hun oplossingen aan te koppelen. En journalisten weten vooraf perfect welk verhaal ze willen brengen, en zoeken feiten die dat verhaal bevestigen. Twee stellingen waar Vandenbossche het overigens compleet oneens mee was, en ikzelf, op basis van mijn, toegegeven, beperktere ervaring met beide doelgroepen, geneigd ben het w?l mee eens te zijn - uitzonderingen uiteraard daargelaten

Ook hier weer wordt de reclamemaker als een snelle praatjesmaker neergezet, die overigens geen enkel gesprek kan afmaken, geen enkele tekst kan lezen, geen enkele gedachte afwerkt, omdat er steeds een snel, en vooral gemakkelijk, idee komt aanwaaien - de man is immers “een man van idee?n”

“Zijn grote talent bestond uit een half oor en een half woord. Daar had hij genoeg aan om iemands betoog in de kern neer te zetten, tot verbazing van degene die zich er een hele avond of een hele week op blind had zitten staren. Kwestie van inductie. (…) Het gaat niet om de juiste woorden, het gaat erom de juiste persoon bij die woorden te vinden. That?s communication, baby. Connecting people”

Je bent geneigd te denken, god, wat zijn we weer kritisch, wat halen we weer clich?s aan, zo’n mensen bestaan toch niet ?cht, zijn in elk geval toch niet het prototype van de collega’s die je dagelijks in de reclamewereld tegenkomt. Ja, je hebt wel wat windmakers, maar de mannen (of vrouwen) die er zich zo makkelijk van afmaken, die hun carri?re bouwen op leuke ideetjes en halve invallen, da’s toch niet meer van deze tijd?

Je bent geneigd dat te denken, inderdaad. Maar dan hoor je hoe “Feyten en Fillet” het op Radio 1 nodig vinden nog eens ??n van de grootste mythes in medialand te bevestigen, namelijk de idee dat Wim Schamp een reclamemaker zou zijn. En als mensen dat ook geloven, dan heeft de reclame-industrie er na vanavond weer een imagoprobleem bij. Luister zelf: schamp.mp4

En ondertussen zullen wij wel op vraag van de Raad voor de Reclame les geven aan studenten die willen weten wat het reclamevak inhoudt …

Ik krijg deze mail in mijn mailbox vanwege Proximus Club:

Euhhh … beste Proxiclub, zal ik even het concept Vaderdag uitleggen? Ik wordt verondersteld iets te krijgen, niet te geven.

Ok?, ik zou een loner zonder kids of partner kunnen zijn, die dus voor zichzelf moet kopen, maar zonder kids heeft het hele concept vaderdag weinig zin, toch? - en ik meen me te herinneren dat ik jullie heb verteld dat ik samenwoonde, m?t kinderen, toen ik mij inschreef in de Proximus Club.

Ok?, ik zou ook een homosexuele relatie kunnen hebben, met iemand die kids heeft uit een vorige relatie, maar dat lijkt me een smalle niche voor een massmailing.

En ik heet ook niet Dominique of Chris …

Maar stuur gerust uw suggesties naar mijn vrouw door

Misschien is het omdat ik net over het nieuwe boek van Kristien Hemmerechts heb gelezen, waarin ze het heeft over seksueel geweld van mannen tegen vrouwen, dat ik een beetje gevoelig ben voor dit thema, maar als ik deze affiche van Dodge zie, dan snap ik toch iets niet. (En waar zit Zorra overigens?)

Kijk, dat Dodge een mannelijk merk wil zijn, daar kan ik inkomen. Waarden als robuustheid, stoerheid, een zekere agressie, directheid, etc, zijn waarden die wel eens in het zonnetje mogen worden gezet, en die ik in een auto wel kan appreci?ren. Zeker in een Dodge, die er inderdaad een vleesgeworden illustratie van lijkt te zijn, veel meer dan veel van die SUV’s of Hummers die zodanig over the top zijn dat ze uiteindelijk toch maar een compensatie lijken te zijn voor een te klein uitgevallen lichaamsdeel (en zo kom ik toch weer bij Kristien Hemmerechts terecht

Read more

This weekend I read in the newspaper that research company IDC predicts that in 2009 the sales of laptop computers will exceed that of desktops for the first time. Now, I don’t work for any PC company, so I may be forgiven for my first thought, which was: wasn’t that already the case a long time ago? Are you saying some people actually continue to use desktops?

Which goes - again - to show how dangerous it is to extrapolate your own world: it’s not because we live in circles where literally everyone uses laptops, and where you can walk into a meeting with everyone? sitting in front of his laptop, that this is a fair view of the real world.

Which brings us to the question: how much of your own life (and brand preferences) can you use in your work? I’ve had colleagues who didn’t want to drink any other beer than the one we worked for at the time, and when that contract ended, wouldn’t be seen with this beer for the rest of their lives. And I’ve had colleagues who wrote brilliantly about the merits of a lifestyle magazine they considered (and described internally in the agency) as “a sad gossip for losers”.

Neither of the above extremes looks like a recipe for mental health or professional pleasure to me. The middle road looks again like the most attractive one. And even here, from time to time, soms serious mental flexibility is in order …

While the whole Belgian advertising community was celebrating the CCB awards on the Belgian coast last Friday, the pictures below were taken during a shoot, only some kilometers from there, also on the coast (just over the French border).

Ads, commercial, DM, POS … all soon in the media near you.

Je kan niet

a) over nostalgie schrijven, en oude merken die plots weer in je leven opduiken en je hevig ontroeren en allerlei emoties losmaken

b) in de City II tegen ??n van je all-time favourite jeugdmerken aanlopen waarmee je ?????ren hebt doorgebracht

c) en dan ni?t onderstaande foto’s op de blog gooien

God, het geld dat Playmobil me ook nu nog afhandig zou kunnen maken, als ze mij maar een voldoende geldig excuus zouden kunnen geven om er mij als volwassene nog mee bezig te houden. Alhoewel, misschien moet je aan nostalgische gevoelens niet toegeven.

Dit gezegd zijnde, ik zou weleens willen weten hoeveel sales Playmobil genereert door de nostalgie van ouders die voor hun kroost kopen wat ze eigenlijk zelf willen. Playing-by-proxy, zoiets?

Ik had al eerder geschreven over Nostalgie Marketing - of preciezer uitgedrukt, het marketen van producten en merken die nostalgie oproepen. Maar hier is een onwaarschijnlijk interessant stuk in de New York Times over het weer laten verrijzen van “dode merken” - dode Amerikaanse merken in dit geval.

De Beetle wordt als voorbeeld gegeven - Mini had uiteraard ook gekund - maar kunnen we zo nog wat merken bedenken voor onze markt? En please, laten het ook andere voorbeelden zijn dan alleen maar de typische Expo 58-verhalen die we ondertussen allemaal kennen …