At least that’s how I feel in this business sometimes. Don’t get me wrong, I don’t want to become an old bitter man, and I certainly don’t want to falsely create the impression that I am - and become a sort of Waldorf-and-Statler of advertising.

But today I read in MM’s the comments of Phil Van Duynen, Belgian member of the Cannes Direct Jury:

“the trend (in Cannes) this year is surprise over relevance, emotion over strategy, entertainment over efficiency, and humour over intelligence. Life’s too short to be bored, no?”

So, here’s me thinking, if I were an advertiser,

- I wouldn’t want to have to choose between surprise and relevance

- I wouldn’t want to have to choose between humour and intelligence

- I wouldn’t know why emotion and strategy would be conflicting (I think any strategist will agree here!)

- I wouldn’t know why entertainment couldn’t be efficient (hello, anybody missed any trends on branded entertainment?)

But I also know that if i really were an advertiser, and I would really have to choose, I’d go for relevance, intelligence and efficiency any time (and twice on sunday). The paradoxical choice between strategy and emotion I can’t yet solve, cause it still puzzles me.

So, I can’t help concluding I’m compeletey out-of-sync. Doesn’t make me too sad though …

In onze reeks “Compleet Van De Pot Gerukte Celebrities Testimonials”, presenteren we vandaag:

Sven Nys, Vijfvoudig Belgisch Kampioen Veldrijden en Internationaal Erkend Expert Bankieren.

(zucht!)

In onze reeks “Compleet Van De Pot Gerukte Celebrities Testimonials”, presenteren we vandaag:

Sven Nys, Vijfvoudig Belgisch Kampioen Veldrijden en Internationaal Erkend Expert Bankieren.

(zucht!)

While we’re doubting (see here and here) a final one (and then I’ll go back to being the self-assured, never doubting, talkative ad guy.)

Here’s the existential question: do brands need advertising? Last week, in the same newspaper where Pieter spoke about the iPhone not needing any advertising, there was the chief of Le Pain Quotidien, saying his company had never needed any advertising, that his bread and the table were all the advertising he ever needed; stronger even, that traditional advertising would kill the brand.

Read more

I’ve written about Branded Entertainment numerous times and so I figure that it’s a subject I know something about - or at least I have an opinion about. But - see my previous posts - sometimes it’s good to question one’s opinions and convictions.

Therefore; let’s dive in. I read about an exposition of works of art, commissioned by Louis Vuitton, and exposed in their store on the Champs-Elys?es. Not so much Branded Entertainment as rather Branded Art, but still: here’s a brand that creates content about their brand (the theme is “travelling”) and by presenting this to their clients and prospects, hope to make a positive connection.

I get this. I don’t know if it will work, but I can see the brand logic behind it. Read more

It’s been a while since I last posted here. For the last days, I’ve been thinking about things to blog about … and I couldn’t find a topic I was interested enough in (or interesting enough about). Which makes exactly that the topic for this post: opinions, the lack of them, and the doubts about them.

We’re paid and expected to have opinions. That’s what clients want us for - at least partly - creativity also goes a long way

Read more

De aankondiging van de langverwachte release van de iPhone in Belgi? is weer goed voor heel veel media-aandacht. Bizz wijdt er in zijn laatste nummer een heel artikel ?n zijn cover aan, en in De Morgen mag Pieter Baert zijn licht laten schijnen over (de redenen achter) de marketinghype rond het toestel.

Read more

Na een vorige post over wielrennen, nu weer iets over … wielrennen. Vandaag op Radio 1 hoor ik dat de rode lantaarn, dus de laatste renner in Parijs, nu al twee edities van de Ronde van Frankrijk op rij een Belg is, Wim Vansevenant. De sportcommentator beweert dat, als die renner ook dit jaar laatste eindigt, hij daarmee een nieuw record neerzet. En vervolgens hoor ik hem zeggen: “there’s no such thing as bad publicity”. Ook een slechte renner brengt zijn ploeg - en dus sponsor - in the picture.

Mijn eerste, heel erg ingetogen reactie, is: kill, kill, kill. Ik haat die uitdrukking namelijk, omdat ze suggereert dat reclame (tot nader order nog steeds een vak, toch naar mijn mening) er alleen maar om gaat aandacht op te wekken, op welke manier dan ook, bij wie dan ook, met wat voor boodschap dan ook. En dat strookt niet met het s?rieux en de integriteit van de meeste mensen die ik ken die hiermee professioneel bezig zijn, en zich ?cht afvragen hoe ze de merken waarvoor ze werken, het meest effici?nt en juist gepositioneerd kunnen krijgen.

Read more