Strategie op het scherpst van de snee

Het is alweer een tijdje geleden, maar nu kunnen we toch weer even niet rond de Amerikaanse presidentsverkiezingen heen. Niet omdat we ons Caroline-Gennez-gewijs tegen Obama willen aanschurken, w?l omdat de verkiezingscampagnes strategisch in hun plooi beginnen te vallen. Tenminste, als Obama met zijn acceptatiespeech van vanavond niet plots een nieuwe richting inslaat.

Het is reeds herhaaldelijk gezegd en geschreven: Obama is een fenomeen. We zijn zo gewend aan de idolatrie en de enthousiaste menigtes dat we lijken te vergeten dat de man een achttal maand geleden nog een nobele onbekende was. Nu lijken de verkiezingen enkel om hem te draaien. En je vraagt je af of dat een bewuste keuze is.

Voor John McCain is het dat in elk geval. Zoals zijn campagneleider zich onlangs liet ontvallen: “if the election is about Obama, we win. If the election is about McCain, we lose”. En die overtuiging laat zich zien in zijn campagne. Zo vergeleek hij Obama met Britney Spears en Paris Hilton, en probeert hij Obama’s bekendheid tegen hem te gebruiken. Overigens nam Paris Hilton, geheel tegen haar persona in, de handschoen op een grappige manier op.

Vanuit McCain’s standpunt valt het dus te verwachten dat hij focust op Obama en zijn persoonlijkheid. Maar ook Obama z?lf lijkt dat te doen, wanneer hij bijvoorbeeld zegt dat de mensen hem nog onvoldoende kennen. Of als hij zijn vrouw laat speechen op de Conventie. Hij neemt hierbij een stevig risico, want door op McCain’s politiek of zijn persoonlijkheid te focussen zou hij vele twijfelaars aan zijn kant kunnen krijgen. Zie in dat verband deze grappige blog …

Maar ook McCain neemt met deze strategie een risico, en naar mijn gevoel een groter dan Obama. Want met alle aandacht die Obama krijgt, dus ook van McCain zelf, zou je bijna gaan vergeten dat er nog “another guy” (“the white-haired-dude“, in de woorden van Paris Hilton) meespeelt aan de andere, Republikeinse kant. Waarmee hij zijn succes dus plots in de handen van Obama legt, en het initiatief uit handen geeft. En zelfs al slaagt hij erin mensen te overtuigen ni?t op Obama te stemmen, hoe zeker is hij dan dat die dan w?l op hem stemmen, en niet gewoon thuisblijven?

“Being the incumbent” brengt verantwoordelijkheid, visibiliteit en risico met zich mee. Hoge bomen vangen nu eenmaal veel wind. Maar de potenti?le winst is navenant.

Blijft de vraag: wat moet Obama nu gaan doen? De aandacht op McCain gaan leggen? Kan opleveren, maar dan dreigt hij zijn marktleiderschap te verkwanselen. The high road blijven bespelen met zijn meeslepende retoriek? Dan is hij consistent met zijn imago ?n cre?ert hij enthousiasme (en is dat niet waar alle merken tegenwoordig geld voor geven?), maar blijft hij kwetsbaar voor de celebrity-retoriek van McCain. Of toch maar overgaan naar de nitty-gritty-issues-van-de-dag, en daar het verschil proberen te maken met McCain’s (in se zeer onpopulaire standpunten, i.e. nl. die van Bush)?

Ik gok op een mix van het enthousiasme behouden, en een stevige issues-related onderbouw meegeven, wat hij totnogtoe iets te weinig heeft gedaan, denk ik. En zijn vice-president en andere Democraten McCain onderuit laten schoffelen. Het doet me denken aan het simpele maar zeer bruikbare kwadrantenmodel van Kevin Roberts’ “Lovemarks” (en ja hoor, Obama st??t al op de Lovemarks-lijst):

D? uitdaging voor Obama is het rechteronderkwadrant te vermijden (waar McCain hem in wil duwen), namelijk dat van de voorbijgaande hype. “Love” is er genoeg in zijn geval, maar aan “Respect” moet hij nog wat werken. McCain daarentegen wordt alom gerespecteerd, maar “Love” wordt zijn grote, zoniet onmogelijke, uitdaging.

Als Obama het goed krijgt, cruist hij naar de overwinning. Respect kan je namelijk afdwingen. Liefde niet.

Soit. Onwaarschijnlijk boeiende strategische veldslagen. Maar je kan het ook gewoon als een spelletje shoot-out bekijken uiteraard ….