In the same discussion on the same conference I spoke about earlier, we stumbled upon an obvious, but nevertheless blinding insight: don’t ever expect your communication to work if it is based on the denial of basic human truths.

What the hell do I mean with that?

Well, take this example, out of a “How to”-book for parents. Suppose your kids asks you about drugs (or you stumble upon them). The stupidest thing you can say, but probably something a lot of parents will say nevertheless, is something along the lines of “drugs are not even pleasant” (or “I can’t see the pleasure in that”). Or, to smokers: cigarettes stink! Or, to unfaithful husbands: in the end, you’ll feel lousy sleeping around. Read more

Yesterday, I was speaking at a conference of (mainly) European professionals in traffic safety awareness communication campaigns - yes, I know, quite a specific target group. I was there to talk about the “Pitstop” campaign on driving fatigue we had done for the Belgian Institute for Road Safety, but above all, about the process we went through to develop the campaign: the methodology, the insights, the feedback loops, etc.

After a presentation by somebody from Leo Burnett UK, who was presenting a “Think”-campaign (the guys who brought us commercials like this or this), I got into a very interesting discussion with a Dutch professional on the effectiveness of “scare appeals” like “Think” likes to use.

Read more

Vedior verandert van naam en wordt Tempo-Team. No kidding!

After all, is het nog maar de vierde keer dat ze ons dat vertellen, na een wave in september, oktober en november. …

De lezer van deze blog wil interessante meningen lezen over merken en marketing. Hij apprecieert het als we die meningen kort en puntig formuleren, liefst met een kwinkslag. Een beetje controverse mag wel: als we ??n of andere gevoelige snaar raken, reageert hij massaal en als door een wesp gestoken. Hij bezoekt ons het meest de eerste helft van de week, en het liefst in de late namiddag. En daarom proberen we af en toe iets te schrijven in het weekend, zodat er voor onze lezer iets klaarstaat op maandagmorgen.

En … hoe vindt u het, als lezer van deze blog, om zo aangesproken te worden? In de derde persoon, als een onderzoeksobject? Niet zo fijn? Tikje vreemd?

Welnu, dat vond ik ook toen ik de advertentie van Carrefour las waarin ze de vrouwelijke consument aanspraken als … de vrouwelijke consument. Alsof ze er zelf niet bij was. Very weird; how not talk to the target by talking about them.

En dan heb ik het nog niet over het feit dat mannelijke consumenten blijkbaar niet welkom zijn bij Carrefour, of dat Carrefour met zijn “Kunnen Kiezen” rechtstreeks op de lijn van Delhaize’s “Leef zoals je wil” gaat zitten …

“Sergeant Brian Griffiths is brought to you by Cartwright & Jones - family butchers since 1897″

This quote comes from the column “Let’s brand our man’s army” by Jeremy Clarkson . OK, the column is 4 years old, but I’ve just read it in “The World According to Clarkson (Vol 2)”. In which Clarkson advocates the possibility for brands to sponsor the British Army. I can’t really make up whether he means it or not, but it’s really hilarious.

“Everyone looks up when an Apache gunship heaves into view, so why not sell advertising space along its flanks? Obviously, in times of war you’d have to cover up the Pepsi logos because they’re a bit bright, but in peacetime, why not? (…) It’s all very well saying this is a ludicrous plan, but what would you rather have? HMS Persil or no warship at all?”

Ik had het nooit gedacht, en ik ben er nog altijd niet goed van, en het kost me enige moeite om het toe te geven, maar …. (hier komt ie):

in de zaak Dedecker tegen Schamp kies ik partij voor Schamp (aaaaggghhh, nu even de mond spoelen).

Ok?, het is sowieso makkelijker kiezen als ook de tegenpartij een wat onaangename zurige platpopulistische smaak heeft, maar het gaat hem om het principe: aan creaties zijn rechten verbonden, en het is niet omdat je betaald hebt voor het maken van een creatie, dat je er ook alle rechten op hebt verworven. Het is niet omdat een artiest betaald is voor een optreden dat de registraties van dat optreden door iedereen mogen worden gecommercialiseerd. Het is niet omdat een tekenaar betaald is voor een strip dat die strip zomaar door iedereen rechtenvrij mag worden gebruikt, ten eeuwigen dagen.
Ik denk dat de meeste mensen dat ook wel aanvaarden als het over zangers en andere podiumartiesten gaat. Ook voor schilders en andere “echte” kunstenaars wordt het principe wel aanvaard. Maar het onderscheid tussen “hoge” en “lage”, of voor mijn part “toegepaste” en “vrije” creativiteit wordt niet gemaakt:? alle “oorspronkelijke creaties” worden beschermd. Punt.

Waarom zouden reclamebureaus w?l rechten toekennen aan fotografen of illustratoren die ze inhuren voor een dienst, en z?lf hun rechten op hun creaties (waar die foto of illustratie gewoon deel van uitmaken) zomaar afstaan? En ja, vele bureaus doen dat, en het is standaard in vele contracten met bureaus, maar adverteerders moeten er niet zomaar van uitgaan dat de wet voor bureaus niet geldt. En ze moeten die bureaus die hun recht afdwingen niet als “oplichters” en “afzetters” betitelen.

Of toch niet daarvoor. Want klanten laten betalen voor wat Schamp reclame noemt, is natuurlijk randje afzetterij

Vandaag deze ad voor Volkswagen gezien:

En de vraag overviel me: hoelang is het geleden dat ik nog eens een auto-advertentie zag met een schaarsgeklede schone op de motorkap? Even denken … hmmm … 5 jaar? … 10 jaar ? … 20 jaar? …. Come to think of it, heb ik eigenlijk ooit, in mijn veertigjarige bestaan, zo’n advertentie gezien? Waarmee ik bedoel: in een echt medium, voor een echt merk? Dus niet als parodie, niet in een academische studie over “sex in de reclame” en niet in een feministisch pamflet?

Iets als dit, dus (en als u nog meer wil, kijk dan hier en hier):

And the answer is: No!

Ik heb zelfs even “sexy girl car hood advertising” gegoogled - OK, dat had ik dus beter ni?t gedaan - maar ik verzeker u, autoreclames zijn niet de eerste dingen die je in het oog springen.

Ok, misschien lees ik de verkeerde boekskes, maar zou dit hele “vrouw op de motorkap”-reclameclich? niet langzamerhand ni?t meer op de realiteit berusten? En hoelang kan je een clich? melken? Wat doe je met die hele generatie autokopers die er binnen 10 jaar aankomen en die geen flauw benul meer hebben wat je in ’s hemelsnaam bedoelt met “wat er op onze motorkap zit”?

Move on, ben ik geneigd te denken.

Vandaag deze ad voor Volkswagen gezien:

En de vraag overviel me: hoelang is het geleden dat ik nog eens een auto-advertentie zag met een schaarsgeklede schone op de motorkap? Even denken … hmmm … 5 jaar? … 10 jaar ? … 20 jaar? …. Come to think of it, heb ik eigenlijk ooit, in mijn veertigjarige bestaan, zo’n advertentie gezien? Waarmee ik bedoel: in een echt medium, voor een echt merk? Dus niet als parodie, niet in een academische studie over “sex in de reclame” en niet in een feministisch pamflet?

Iets als dit, dus (en als u nog meer wil, kijk dan hier en hier):

And the answer is: No!

Ik heb zelfs even “sexy girl car hood advertising” gegoogled - OK, dat had ik dus beter niét gedaan - maar ik verzeker u, autoreclames zijn niet de eerste dingen die je in het oog springen.

Ok, misschien lees ik de verkeerde boekskes, maar zou dit hele “vrouw op de motorkap”-reclamecliché niet langzamerhand niét meer op de realiteit berusten? En hoelang kan je een cliché melken? Wat doe je met die hele generatie autokopers die er binnen 10 jaar aankomen en die geen flauw benul meer hebben wat je in ’s hemelsnaam bedoelt met “wat er op onze motorkap zit”?

Move on, ben ik geneigd te denken.