Storytelling werkt … zelfs op een camionette.
Geef toe, iedereen die beweert dat mensen geen bodycopy lezen: als er zo’n buske voor je neus staat aan het rood lciht, dan lees je toch zeker? En dan ga je toch naar die site ook ?
Storytelling werkt … zelfs op een camionette.
Geef toe, iedereen die beweert dat mensen geen bodycopy lezen: als er zo’n buske voor je neus staat aan het rood lciht, dan lees je toch zeker? En dan ga je toch naar die site ook ?
I loved “Thank You For Smoking” when it first came out, and now that I’ve seen it again on TV tonight, I realize I still do. And this scene is the most extreme form of manipulation I’ve ever seen, but, in my cynical mind, also hilariously funny. And although it’s probably not very politically correct to say so, one cannot but admire the manipulative talents at display here
“Will it blend?” Een vraag die we allemaal wel eens gehoord hebben via Youtube of in de een of andere presentatie. Steeds gesteld door dezelfde wacky wetenschapper, die items van AiPod tot Zalmfilet door de blender haalt. Allemaal om aan te tonen dat deze blenders echt alles aankunnen. Oud nieuws? Yep.
Waar ik aangenaam door verrast ben, is het feit dat de wacky scientist blijkbaar een deal gesloten heeft met Nike.
Om de nieuwe Nike-loopschoen aan te kondigen, toont de brave man dat er ook dingen zijn die béter uit de blender komen als dat ze erin gaan. De ideale mix van de oerdegelijke schoenen van toen, mét de high-tech snufjes van vandaag.
Een tijdje geleden was er op deze blog sprake van de augmented reality technology. BMW heeft een leuke toepassing gevonden. Gewoon een prentje bezorgen aan je publiek via printmedia of een downloadbare versie op de website, een URL erbij en hop…de nieuwe BMW rijdt over je koffietafel.
“In a time of anxiety, people are seeking out brands they’re comfortable with and they can trust”
In een recent artikel analyseert The New York Times “nostalgia marketing”, het fenomeen waarbij oude klassieke jingles, ads, campagnes of zelfs hele merken van onder het stof worden gehaald om consumenten een warm en vertrouwd gevoel te geven, wat kan helpen om de angst van de crisis te temperen.
En kijk, in dezelfde week: volgens De Standaard zou een standalone Fortisbank, mochten de aandeelhouders de deal met BNP Paribas verwerpen, teruggrijpen naar een bekend merk: de goede oude Generale Bank.

Nu was het al langer duidelijk dat het Fortis-merk een dodelijke klap heeft gekregen, en moest vervangen worden. Als de deal met BNP Paribas doorgaat, wordt BNP Paribas dus waarschijnlijk het merk, maar ook merk komt m.i. enigszins gehavend uit de hele crisis. Een merk dat helemaal geen klappen heeft gekregen is inderdaad Generale Bank … wegens er niet meer zijn tijdens de financiële crisis. Bovendien zouden velen wel eens kunnen verzuchten dat het met Fortis pas goed mis is beginnen lopen toen ze niet meer tevreden waren met De Generale te zijn, ttz enigszins saai, voorspelbaar, degelijk, klassiek … allemaal associaties waar bankiers tegenwoordig een arm zouden voor geven.
Niet zo’n slecht scenario dus, die terugkeer naar het oude merk. Als ik meteen nog wat suggesties mag doen ?




Ludo Permentier is blij. Hij is blij dat er nog reclamemakers zijn die geloven in de mens. Ludo Permentier schrijft elke week een taalcolumn in De Standaard, en het spotje dat hem blij had gemaakt was dat van de Warme Bakker.
Nu is dat wel een goed spotje, dus ons hoor je niet klagen. Maar hem wel. En met name over de “irritante spotjes met eigenwijze sprekende groenten en met varkentjes in schattig roze, die haast niet kunnen wachten om met hun darmen naar buiten aan een vleeshaak te gaan hangen. Elke keer als ik die groenten zie, eet ik drie dagen achtereen niets dan vlees, en na die varkens ben ik drie dagen vegetariër.”
GERMAINE, als bureau achter de Flandria en de Certus-spotjes, dankt u, Ludo.
I’ve always believed that Obama’s presidential campaign was a splendid exercise in political marketing, and his “Yes, we can” a simple, but brilliant baseline. So, I can understand the temptation to use and abuse it.
But this, as seen this weekend in a German hotel, is really a bit too much …

Yes, I know, I’ve been absent. What can I say? Things were hectic around here (they still are), and then I went on vacation.

First time in years that I didn’t bring my iPhone or any other smartphone, and I must say, it’s weird to notice how attached (read: addicted) to permanent internet connectivity one has become. So, yes, it was a form of cold turkey. But it allowed me to plunge into this very old technology, called “books”. And I’m happy to say I very much enjoyed “The Happy Soul Industry”. Not only because the book actually makes you feel good, but mainly because it’s about the first time I’ve seen the reality of advertising so well described. Other books always mention the frictions between account and creative people, the eccentricities of creative directors, the political games, the expensive shoots, the shagging in the office, etc … this one speaks about the pure enthusiasm and drive of creating something. It actually nails the excitement you can feel in a brilliant pitch presentation - and those of you who cannot even fathom such a thing could exist, well, … read the book.

More posts to come soon.