Polarisatie

Rijkelijk laat (had ik u al verteld dat het druk geweest was ☺ ) kom ik nog even terug op een nieuwsfeitje van enkele weken geleden, toen bleek dat Marc Coucke van Omega Pharma zijn Bentley inruilde voor een Skoda. Want “het was crisis, en dan moet iedereen de tering naar de nering zetten. En bovendien zijn het goede auto’s”

De move werd – terecht - ingeschat als een goede PR-stunt voor Skoda. Maar, wat ik me afvraag, is het dat ook niet voor Bentley?

Tuurlijk, op het eerste gezicht lijkt het een klap voor Bentley. Want, stel je voor dat velen het voorbeeld van Marc Coucke zouden volgen? Stel je voor dat ze zouden ontdekken dat ook andere merken goede auto’s maken? Stel je voor dat, met andere woorden, Bentley synoniem zou worden voor geldverspilling – zou dat de bodem niet onder uit hun markt slaan?

Ik denk het niet. Want wat hier gebeurt, op kleine schaal, is een polarisatie, met Skoda als symbool van de ene pool, en Bentley als dat van de andere pool. En ook al heeft Bentley dan nu even een tikje gekregen, ik ben ervan overtuigd dat elk merk erbij wint een deel van een polarisatie te zijn. Het verstevigt het beeld dat Bentley hét merk is voor supermanagers - een imago dat hen alleen maar baat kan brengen eens de crisis voorbijgaat.

Denk Mac vs. PC. Apple profileert zich als de challenger van de hele pc-markt, en maakt het zo individuele PC-merken moeilijk zich te profileren.

Denk Pepsi en Coke, die elkaar zo rechtstreeks bekampen dat derden het moeilijk hebben om er tussen te komen.

Denk, en zeker in deze tijden, ook rustig aan de politiek. Dezer dagen probeert elke politieke partij zich krampachtig tot de inzet van de verkiezingen te maken, door zichzelf aan het ene eind van een vermeende polarisatie te plaatsen, en een vijand-naar-keuze aan de andere kant.

De Gucht die zich tegenover sp.a zet, sp.a die zich tegenover Dedecker zet, en PS en MR die zich tot bloedens toe op het scherpst van de snede zetten, pal tegenover elkaar.

Alleen, het lijkt maar niet te lukken. Misschien omdat de partijen niet consequent waren (eerder zette De Gucht zichzelf tegenover de NV-A, nu is het plots de sp.a). Misschien omdat de pers op elk vermeend manoeuver springt, en de politieke windrichting daardoor constant mee gaat laten draaien. Misschien ook wel omdat we met hopen kleine en middelgrote partijen zitten – in een politiek landschap met slechts enkele grote blokken is polarisatie sowieso een meer natuurlijk fenomeen.

Maar misschien heeft het ook wel te maken met een zekere halfslachtigheid bij de partijen. Want polarisatie is een risico; voor hetzelfde geld gaat de vlieger niet op, en dan blijf je achter met lege handen – want je hebt je eigen positionering compleet afhankelijk gemaakt van de tegenstander. Of je wordt gepercipieerd als een onverbeterlijke ruziemaker – ook geen recept voor electoraal succes. Met als gevolg: makke campagnes, pogingetjes tot vriendelijke polarisate maar-vooral-niet-té.

Maar kijk, zo kan het dus ook. Mijn Catalaans is a bit rusty, maar als ik me niet vergis, staat hier hier à la: we gaan de crisis toch niet laten oplossen door wie ze heeft veroorzaakt?

Voilà, zo kan het dus. Duidelijke stellingname. Of deze dan: rechtse crisis, linkse oplossingen.

Kijk, sp.a, zo moeilijk is het nu. Als het niet in flagrante tegenspraak was met onze strategie voor Groen!, we zouden het verdorie zelf gaan doen.