OK, so sue me, I only found out about this series yesterday, although they’re 3 years old already. Which didn’t stop me from laughing out loud.

Is this car suddenly cool or what? And although I admit the commercials get a bit lame towards the end of the series, I still know a lot about this car without having the feeling of having been lectured.

Aaah … cars and not taking onself too serious … such a rare combination.

Is de crisis voorbij? Zijn we weer allemaal lovey-dovey en happy happy? Of hebben merken plots door dat ze met schreeuwerige maar eigenlijk daardoor ook trieste promo’s hun merken naar de knoppen aan het helpen zijn?

Feit is, dat ik vandaag in één reclameblok twee zeer gelijkaardige commercials zie. Beide van Grote Merken, beide zeer corporate van inslag, beiden die het over hun filosofie en waarden hebben, hun geschiedenis en hun brede gamma, en beide die een ode brengen aan de vreugde.

‘t Zal toeval zijn. Of niet. Maar behalve dat het, zeker in het geval van BMW, het soms wat over het corporate randje gaat, vind ik het wel fijn. Ik vind het altijd mooi als merken nog eens Groots durven uitpakken, nog eens de tijd (ook letterlijk!) durven nemen om te zeggen waar ze voor staan. In dit tijdperk waarin tv-commercials dinosaurussen genoemd worden en de consument zogezegd koning is en niet wil luisteren naar wat merken te vertellen hebben, laat staan over zichzelf.

Ik word er vrolijk van. In het reclameblok. En op deze blog, waardoor ik weer eens met iets positiefs kan uitpakken. Oké, Walter ?

Zoals u weet hebben we dit jaar met GERMAINE onze eerste politieke ervaring achter de rug, ttz de verkiezingscampagne voor Groen! We hebben daar veel uit geleerd, en ook herbevestigd gezien. Zoals bijvoorbeeld de overtuiging dat politieke marketing onvergelijkbaar is met “gewone” marketing, omdat daar … je producten niet tegenwerken of tegenspreken.

Inderdaad, de keuze van die woorden alleen al geeft aan dat je als marketeer niets liever zou doen dan “je” politici letterlijk de woorden in de mond te leggen die je zo mooi had bedacht. Je zou willen dat ze er vooral geen jota aan veranderen, dat ze, zoals dat dan heet, vasthouden aan hun “talking points”. En dat is niet gemakkelijk.

Maar het kan ook te ver doorslaan naar de andere kant. Dat maakte Mathias De Clercq maandag zeer pijnlijk duidelijk op Radio 1, door zo krampachtig vast te houden aan zijn door spindoctors voorbereide praatje (declercq_070909-snip_med) dat hij klonk als de pop van een buikspreker. En  het inderdaad, naar de woorden van Peter Vandermeersch, vijf ellendige minuten werden.

En o ja, kunnen politici er aub mee stoppen te zeggen dat ze “keihard gaan werken”? Dit door Yves Leterme ingevoerde ellendige thema lijkt ervan uit te gaan dat alleen hard werken, kop in kas, een oplossing biedt voor alle problemen. Kunnen we het ook nog even hebben over andere kwaliteiten zoals visie, mensen kunnen laten samenwerken, charisma, flair, etc?

Trade Magazines zoals Brood en Banket zijn altijd een plezier om te lezen, is het niet voor de waarlijk interessante artikels (”betere bewaarbaarheid voor guanduja”), dan zorgen de advertenties toch ook altjd voor het nodige vertier.

Maar lag toch in een behoorlijke deuk met deze. Geniet mee!

OK, ik beken, ik behoor tot een clan. Eén van de kenmerken van een clan is dat kritiek en zelfspot binnenshuis eventueel moeten kunnen, maar als dezelfde kritiek uit de buitenwereld komt, dat we dan de rangen sluiten. Mijn clan is de reclamewereld. Ik heb er ongelooflijk veel kritiek op, en verwelkom elk debat daarover. Maar buitenstaanders moeten zwijgen.

En zeker als de buitenstaanders in kwestie ooit zelf clanleden waren.

Case in point dit weekend in De Standaard: Noël Slangen. De grote communicatiegoeroe verklaart daarin: “Ik had vroeger een reclamebureau. Maar ik had er geen zin meer in. Ik vind dat een wereldje van gebakken lucht.”

Dat Slangen vroeger een reclamebureau had - en nu richt ik me even tot de jongere lezertjes - is ongetwijfeld waar. Vele reclamemakers die die tijd meegemaakt hebben herinneren zich nog altijd de vraag die ze zich stelden bij elke openbare aanbesteding: “Maken we een klans of doet Slangen mee?” Waarmee niet bedoeld werd dat we tegen de duizelingwekkende kwaliteit van het werk geen kans maakten, laat dat vooral duidelijk zijn. Het ging meer over het curieuze effect dat een “reclamebureau” dat er blijkbaar niet in slaagde commerciële merken als klanten aan te trekken, wél altijd gerenommeerde bureaus met indrukwekkende klantenlijsten kon kloppen in openbare aanbestedingen met politieke connecties. Het zal toeval zijn!

Maar goed, dat zal wel te wijten zijn aan het feit dat “public awareness” campagnes een vak apart zijn. Zo apart dat Slangen daarvoor nu dus een nieuw bureau heeft dat zich met strategische communicatie bezighoudt. U weet wel, maatschappelijke draagvlakken creëren, zoals bijvoorbeeld voor de Lange Wapper in Antwerpen, een dossier waarin Slangen voor enkele miljoenen euro’s strategisch advies gaf en waarvoor het maatschappelijk draagvlak zich nu ongeveer situeert ter hoogte van het straks waarschijnlijk in een referendum verkozen alternatief, zijnde een diepe tunnel. Zowat ter hoogte van de populariteit van Open VLD, nog zo’n klant van Noël.

Maar we wijken af. Gebakken lucht dus. Zoals Wim Delvoye eraan toevoegt: zoals in de kunstwereld, maar dan zonder talent.

Ik loop elke dag in die wereld rond en ik zie supergetalenteerde mensen elke dag opnieuw het beste vna zichzelf geven. Ik ben blij dat ik ze mijn collega’s mag noemen, en iets minder blij dat ze ook mijn concurrenten zijn. Maar geen van hen, ik herhaal: geen, laat zich met een chauffeur rondrijden. En, beste Noël, hun tijd is ook kostbaar.

Bak nog wat lucht, Noël.