Onlangs woonde ik de basketbalwedstrijd België-Georgië bij. Het was een donderdagavond en deze uitstap was een perfecte invulling van een anonieme weekdag. In een redelijk gevulde Lotto Arena versloegen de, nochtans fel gehandicapte, Belgian Lions het sterker geachte Georgië met 74-64. Met snedig, snel en moedig basketbal wisten de Lions de harten van de supporters te veroveren. In marketingtermen zouden we kunnen zeggen dat deze spelers die avond een goed product afleverden en alvast tijdelijk een love brand werden.
Aan de uitgang deelde promoteams fier posters uit met de foto’s van de hele ploeg en daar gebeurde het onvermijdelijke. Het ging mis. De liefde bekoelde sneller dan ze was opgehitst. In plaats van de kans te baat te nemen om het contact met de toeschouwer te verstevigen en zijn goed gevoel te verlengen, in plaats van de kracht van communicatie te gebruiken om de band met je ‘consument’ te vergroten en je aan zijn hart te verankeren, werd hij afgeschrikt door een onvoorstelbaar knoeiwerkje.
De bewuste poster was een tenenkrommende cocktail van lang vergeten kleurgebruik uit de jaren 80, Oostblok-photoshop en dito typografie. Afgewerkt met een logo dat blijkbaar de guillotine van de politieke correctheid niet heeft overleefd want daarin wordt de roepnaam van Lions veranderd in BNT. (Belgian National Team)
Ik ga geen analyse maken van het gedrocht dat kan u makkelijk zelf aan de hand van het voorbeeld. Maar let misschien toch even op de twee nummers 6 en 7, kop en lichaam en het lichaam van beide coaches. De oranje degradé moet ik eigenlijk niet vermelden daar kan u moeilijk naast kijken.
Ach, ik heb lang getwijfeld of ik hier niet aan professioneel geneuzel doe en velen zullen me zeggen: ‘Waar jij allemaal op let, daar ligt toch niemand van wakker!’
En dat is het hem nou net. Dit schijnbaar onbelangrijke particuliere voorbeeld staat voor mij symbool voor een grootscheepse normvervaging in ons vak. Het lijkt vaak al genoeg als het er maar opstaat, als het vooral groot staat en makkelijk leesbaar is. Als er maar niet over nagedacht moet worden en vooral als het ook vooral snel klaar kan zijn. En dan krijg je dit. Aan alle voornoemde parameters wordt makkelijk voldaan maar de emotionele reactie die op deze communicatie zou kunnen en moeten volgen wordt volledig uit het oog verloren. De kans dat deze poster op één of andere jongenskamer aan de muur belandt is quasi nihil. Een meisjeskamer is al helemaal uitgesloten. (Tenzij als een uiting van masochisme dat zich iets te jong manifesteert) Terwijl dat eigenlijk makkelijk had gekund na de knalprestatie van deze spelers. Daar ben ik heilig van overtuigd. Zolang ik dat op zijn minst zelf geloof, kan ik in deze sector strijd blijven leveren om met communicatie iets los te weken bij de consument. Anders wordt het moeilijk.
Enfin, woensdag ga ik terug naar de Lotto Arena voor de wedstrijd tegen Bulgarije. Misschien kan ik een poster van het Bulgaarse team trachten te bemachtigen. Daarvoor zijn mijn verwachtingen alvast niet zo hoog gespannen.
