In the past marketeers had to pay great amounts of money to get their message out there. Expensive television ads, print campaigns, giant posters,… your basic interruption media pallet.
-It’s amazing how people are still in shock when I tell them what a television commercial costs-

Nowadays, access to the masses is FREE. You can have a great idea and go with it. If the idea is really great, it will get to the right person, on the right screen. If it’s not great, no harm done, try again. Once you get the right idea, and permission from the receiver, you’ve got a hit.

There are more online HITS coming from regular people than from brands. Just check out the top viewed youtube movies. When people have a great idea, they just get it out there. When brands (or their advertising agencies) have a great idea, they have reviews and meetings and focus groups and … you get it, not many of these ideas get to see the light of day. Like this brands will indeed seldomly fail. But without failing, there are no learnings. And without daring to fail, a huge part of potential HITS never get a chance.

And OMG, this orange is so annoying! I love it! (by the way: an average of about 2 million views per episode)

(Voor de nieuwe newsletter (Topix) van De Persgroep Advertising, schreef ik deze gastcolumn.)

2009 was volgens velen een jaar om te vergeten. In sommige opzichten is dat een begrijpelijke redenering, maar het effect van 2009 zullen we helaas niet zo snel vergeten. Want niets zal meer zijn zoals het voor ‘de crisis’ was.

Want nu ‘de crisis’ zogezegd al wat aan het oplossen is, wordt pijnlijk duidelijk dat die ene crisis (de krediet- en bankencrisis) een andere, veel fundamentelere, gemaskeerd heeft: deze van de ‘good enough’ versus de ‘excellent’. En vooral de druk die er komt op alles wat er tussenin zit.

Er wordt al snel eens gesteld dat mensen ‘mixen en matchen’ en dan wordt traditioneel verwezen naar hun koopgedrag in kleding, waarbij ze in bvb. de Armani-store een expressief stuk kopen, en dat combineren met basisstukken van pakweg de H&M. Mensen hebben een ‘good enough’ kwaliteitsperceptie bij de basismerken, en kiezen enkel voor de toppers als ze een unieke meerwaarde bieden (design, kleur, afwerking,…) Pech voor de duurdere maar stuck-in-the-middle kledingmerken, hun rekken blijven vol. Zelfs in solden, want dan kiezen mensen liever voor een afgeprijsd stuk van een A-speler. The only way is up (or you go down) dus. Het volume zit in een zandlopermodel: de top en de bodem gaan met de volumes gaan lopen, en squeezen de middleclass eruit. Doe maar eens de oefening op de autosector.

Meer dan ooit hebben ook de media en de communicatiesector daar last van. Read more

Klik hier nu en doe het licht uit op 27 maart.

Nice work from the boys&girls at Gonzales & Germaine. #wwf #earthhour

Updating all connections and knitting them together into one platform here at GERMAINE #GERMAINE #Gonzales #Migraine

Me-branding is something we all do. We use, buy, support this or that brand to show the world that we and our values are in line with the products’ or services’ brand values. We wear clothing with logo X, or we only eat food, imported by a certain fair trade label… We’ve been doing this for a long time, but now, more and more, people are me-branding over the internet.

Brands you are a fan of on facebook. Blogs you regularly comment on. Youtube videos you like… all these things are a part of the values you wish to add to your online image. Is it any surprise that the Obama-brand has more than 7 million supporters on facebook? Or that Nike has more than 1 million fans? Is it because of a genius social media campaign? Partially (for Obama obviously), the answer is yes. But the main reason is me-branding.

Just make sure you brand is present and clear on the net, so that people can have the opportunity to me-brand with this brand. And no, this brand does not constitute of words or a logo, but of actions.
A brand’s value is merely the sum total of how much extra people will pay, or how often they choose, the expectations, memories, stories and relationships of one brand over the alternatives. A brand used to be something else. It used to be a logo or a design or a wrapper. Today, that’s a shadow of the brand, something that might mark the brand’s existence. But just as it takes more than a hat to be a cowboy, it takes more than a designer prattling on about texture to make a brand. If you’ve never heard of it, if you wouldn’t choose it, if you don’t recommend it, then there is no brand, at least not for you.

Becoming a fan, recommending, retweeting, supporting, liking, ‘favoriting’, and maybe even buying, are all actions that make the me-brand online. Because everything is shared and so everything is seen by the community you are in.

Ever since I work in advertising, older colleagues have always assured me that “I’ve missed the good days”. Meaning: the anything-goes, 4-hour lunches with loads of bottles, followed by a brief drinking pause before going to some ad parties. While I’ve have actually experienced this, at a certain time and at a certain agency that will go unnamed, it is true that we have become much more sober in recent years. It’s one of the striking details of “Mad Men”, the way they drink continually and no office is complete without a set of good bottles.

Now, it seems like there’s an agency out there that wants to reinstall the “drinking with clients”-routine. I’m not against it …

Subjectiviteit is zowel de driver van als een gevaar voor goede communicatie. Het is een driver als het over mijn subjectiviteit gaat, en een gevaar als het over die van mijn collega of van de klant gaat … graptje! Maar het is wel waar dat in elke review het subjectieve uiteraard naar voren komt. Je moet daarmee omgaan, je moet er ook rekening mee houden. Maar uiteraard probeer je ook om dingen … wel, misschien niet rationaliseren, maar toch om je voorkeuren ook eens te beargumenteren, in een kader te plaatsen (en ja, dat leidt soms tot kill your darlings).

En soms betrap je jezelf erop dat je krampachtig naar rationele criteria voor een onderscheid tussen twee concepten zoekt, terwijl je eigenlijk alleen maar het ene concept leuker vindt dan het andere.

Case in point: de nieuwe van Guinness, die ik fantastisch vind. Het heeft geen bal met bier te maken, maar hey, it gives me a good feeling.

Daartegenover staat: de nieuwe van Cadbury. Heeft - eens te meer - ook geen bal met chocolade te maken. Leaves me speechless with irritation.

Ik zou kunnen zeggen dat de Guinness spot tenminste het mannelijke en stoere van bier uitdraagt en zelfs subtiel verwijst naar natuurlijkheid van het bier en een referentie is aan de oeroude “strength”-claim van Guinness. Maar da’s van hetzelfde niveau als de justificatie voor de Cadbury-gorilla, namelijk dat het plezier van de gorilla (en waarschijnlijk ook van de honden in deze spot) refereren naar het plezier van de chocolade.

Yeah, whatever. De Guinness-commercial is gewoon beter. En remember, mijn subjectiviteit telt