Klik hier nu en doe het licht uit op 27 maart.

Nice work from the boys&girls at Gonzales & Germaine. #wwf #earthhour

Updating all connections and knitting them together into one platform here at GERMAINE #GERMAINE #Gonzales #Migraine

Me-branding is something we all do. We use, buy, support this or that brand to show the world that we and our values are in line with the products’ or services’ brand values. We wear clothing with logo X, or we only eat food, imported by a certain fair trade label… We’ve been doing this for a long time, but now, more and more, people are me-branding over the internet.

Brands you are a fan of on facebook. Blogs you regularly comment on. Youtube videos you like… all these things are a part of the values you wish to add to your online image. Is it any surprise that the Obama-brand has more than 7 million supporters on facebook? Or that Nike has more than 1 million fans? Is it because of a genius social media campaign? Partially (for Obama obviously), the answer is yes. But the main reason is me-branding.

Just make sure you brand is present and clear on the net, so that people can have the opportunity to me-brand with this brand. And no, this brand does not constitute of words or a logo, but of actions.
A brand’s value is merely the sum total of how much extra people will pay, or how often they choose, the expectations, memories, stories and relationships of one brand over the alternatives. A brand used to be something else. It used to be a logo or a design or a wrapper. Today, that’s a shadow of the brand, something that might mark the brand’s existence. But just as it takes more than a hat to be a cowboy, it takes more than a designer prattling on about texture to make a brand. If you’ve never heard of it, if you wouldn’t choose it, if you don’t recommend it, then there is no brand, at least not for you.

Becoming a fan, recommending, retweeting, supporting, liking, ‘favoriting’, and maybe even buying, are all actions that make the me-brand online. Because everything is shared and so everything is seen by the community you are in.

Ever since I work in advertising, older colleagues have always assured me that “I’ve missed the good days”. Meaning: the anything-goes, 4-hour lunches with loads of bottles, followed by a brief drinking pause before going to some ad parties. While I’ve have actually experienced this, at a certain time and at a certain agency that will go unnamed, it is true that we have become much more sober in recent years. It’s one of the striking details of “Mad Men”, the way they drink continually and no office is complete without a set of good bottles.

Now, it seems like there’s an agency out there that wants to reinstall the “drinking with clients”-routine. I’m not against it …

Subjectiviteit is zowel de driver van als een gevaar voor goede communicatie. Het is een driver als het over mijn subjectiviteit gaat, en een gevaar als het over die van mijn collega of van de klant gaat … graptje! Maar het is wel waar dat in elke review het subjectieve uiteraard naar voren komt. Je moet daarmee omgaan, je moet er ook rekening mee houden. Maar uiteraard probeer je ook om dingen … wel, misschien niet rationaliseren, maar toch om je voorkeuren ook eens te beargumenteren, in een kader te plaatsen (en ja, dat leidt soms tot kill your darlings).

En soms betrap je jezelf erop dat je krampachtig naar rationele criteria voor een onderscheid tussen twee concepten zoekt, terwijl je eigenlijk alleen maar het ene concept leuker vindt dan het andere.

Case in point: de nieuwe van Guinness, die ik fantastisch vind. Het heeft geen bal met bier te maken, maar hey, it gives me a good feeling.

Daartegenover staat: de nieuwe van Cadbury. Heeft - eens te meer - ook geen bal met chocolade te maken. Leaves me speechless with irritation.

Ik zou kunnen zeggen dat de Guinness spot tenminste het mannelijke en stoere van bier uitdraagt en zelfs subtiel verwijst naar natuurlijkheid van het bier en een referentie is aan de oeroude “strength”-claim van Guinness. Maar da’s van hetzelfde niveau als de justificatie voor de Cadbury-gorilla, namelijk dat het plezier van de gorilla (en waarschijnlijk ook van de honden in deze spot) refereren naar het plezier van de chocolade.

Yeah, whatever. De Guinness-commercial is gewoon beter. En remember, mijn subjectiviteit telt

Het is al van onze vriend Rorschach dat we weten dat wat je in een afbeelding ziet, méér zegt over diegene die iets ziet, dan over de afbeelding zelf. Zo moet je al Jef Geeraerts zijn om hier twee Afrikaanse vrouwen in te zien.

Maar het kan nog gekker. Wie merkt het werkelijk aanstootgevende element in dit spotje dat we voor het BIVV maakten?

Gelukkig was er die ene alerte kijker die de penis op seconde 17 had opgemerkt. Gelukkig dat die ook de JEP waarschuwde. En gelukkig greep de JEP in en verbood ze het spotje. Want dit soort obscene pornografie zomaar op onze zenders gooien … !!!

stel: je bent houthandelaar in De Vlaanders, en je wil een opvallende communicatie voor op je camions.

Hà, denk je dan: Sex Sells!! Wat kunnen we doen met sex?

Waarop je denkt aan die eeuwenoude Vlaamse uitdrukking: een stevige bussel hout voor de deur liggen hebben.

En ja hoor … Don’t you just looooove the smell of woordspelingen in the morning?