Alweer lang geleden dat we iets in deze rubriek opvoerden: culturele quotes over advertising!

Met vandaag: Vladiwostok! van P.F. Thom?se, een boek dat een paar maanden geleden stof deed opwaaien en door Freya Vandenbossche werd samengevat in twee centrale stellingen: politici verkopen geen oplossingen, maar gaan op zoek naar problemen, om daar vervolgens hun oplossingen aan te koppelen. En journalisten weten vooraf perfect welk verhaal ze willen brengen, en zoeken feiten die dat verhaal bevestigen. Twee stellingen waar Vandenbossche het overigens compleet oneens mee was, en ikzelf, op basis van mijn, toegegeven, beperktere ervaring met beide doelgroepen, geneigd ben het w?l mee eens te zijn - uitzonderingen uiteraard daargelaten

Ook hier weer wordt de reclamemaker als een snelle praatjesmaker neergezet, die overigens geen enkel gesprek kan afmaken, geen enkele tekst kan lezen, geen enkele gedachte afwerkt, omdat er steeds een snel, en vooral gemakkelijk, idee komt aanwaaien - de man is immers “een man van idee?n”

“Zijn grote talent bestond uit een half oor en een half woord. Daar had hij genoeg aan om iemands betoog in de kern neer te zetten, tot verbazing van degene die zich er een hele avond of een hele week op blind had zitten staren. Kwestie van inductie. (…) Het gaat niet om de juiste woorden, het gaat erom de juiste persoon bij die woorden te vinden. That?s communication, baby. Connecting people”

Je bent geneigd te denken, god, wat zijn we weer kritisch, wat halen we weer clich?s aan, zo’n mensen bestaan toch niet ?cht, zijn in elk geval toch niet het prototype van de collega’s die je dagelijks in de reclamewereld tegenkomt. Ja, je hebt wel wat windmakers, maar de mannen (of vrouwen) die er zich zo makkelijk van afmaken, die hun carri?re bouwen op leuke ideetjes en halve invallen, da’s toch niet meer van deze tijd?

Je bent geneigd dat te denken, inderdaad. Maar dan hoor je hoe “Feyten en Fillet” het op Radio 1 nodig vinden nog eens ??n van de grootste mythes in medialand te bevestigen, namelijk de idee dat Wim Schamp een reclamemaker zou zijn. En als mensen dat ook geloven, dan heeft de reclame-industrie er na vanavond weer een imagoprobleem bij. Luister zelf: schamp.mp4

En ondertussen zullen wij wel op vraag van de Raad voor de Reclame les geven aan studenten die willen weten wat het reclamevak inhoudt …

… and it’s a blanket/towel I would just loooove to use on the beach in Cannes. See for yourself:

Unfortunately, it’s art, and therefore not for sale (at least not for my meager beach towel budget). But, and here’s the good news, it gives Douglas a place in our “Cultural Quotes on Advertising”-gallery!

And I’ve been trying to squeeze him in earlier, since I discovered that the heroine of his latest book, Eleanor Rigby, works in an ad agency, so I was looking for a savvy quote of him on advertising, but no luck in the entire book. And this coming from a man who gave us fresh consumer impressions and descriptions in “Generation X” and “Microserfs”. Although he has become a more “serious” writer of late, like in his very enjoyable (and even touching) “hey nostradamus”.

Anyhow: welcome Douglas!

(and it’s sure nice to see two of our clients on this blanket. All the others are also welcome, of course)

I wonder if it’s just me, but I have the impression that advertising has popped up more frequently in culture and litterature lately. I remember reading two or three fiction books this summer featuring people in ad agencies, and I will try to quote them here, once I find them back.

And now there’s the TV series “Mad Men”, set in the lush decor of a 1950’s Madison Avenue ad agency. I’m very much looking forward to seeing this (hello Laurens at VMMA!!), but for now it’s only in the US and the UK. But here’s an excerpt from YouTube; it’s an impressive scene showing a pitch presentation for Kodak. It’s testament to the fact that “the perfect pitch” is at the same time a piece of theater and a show of authenticity. And it needn’t take long nor take up a lot of slides. Enjoy:

On an analytic note, I wonder what this revival of all things advertising means (if there is one, and it’s not all in my imagination and selective perception). Is it a sign that advertising-as-a-profession is finally becoming hip and attractive again, after a couple of years of suffering, but now finally having embraced the digital age? Or is it, on the contrary, a final goodbye to advertising-as-we-know-it, one last festival of nostalgia? Something along the lines of: “now, you young kids, this is how some people used to make money until some years ago”?

I hope not. I’m having way too good a time here!

(more cultural quotes to come in the coming weeks. I’m going to make a regular topic out of it. Beefing up the cultural weight of this blog, if you want)