Klik hier nu en doe het licht uit op 27 maart.

Nice work from the boys&girls at Gonzales & Germaine. #wwf #earthhour

Het is al van onze vriend Rorschach dat we weten dat wat je in een afbeelding ziet, méér zegt over diegene die iets ziet, dan over de afbeelding zelf. Zo moet je al Jef Geeraerts zijn om hier twee Afrikaanse vrouwen in te zien.

Maar het kan nog gekker. Wie merkt het werkelijk aanstootgevende element in dit spotje dat we voor het BIVV maakten?

Gelukkig was er die ene alerte kijker die de penis op seconde 17 had opgemerkt. Gelukkig dat die ook de JEP waarschuwde. En gelukkig greep de JEP in en verbood ze het spotje. Want dit soort obscene pornografie zomaar op onze zenders gooien … !!!

Op 24 oktober 2003 - bijna 6 jaar geleden dus - presenteerden we een strategische postionering aan Dexia Asset Management, dat daarna zo’n 4 jaar onze klant zou worden. In die presentatie, die ik even terug heb opgevist, stond het volgende te lezen: “The founding partners of Dexia, Belgium’s Gemeentekrediet and France’s Crédit Local, stem from the local public finance market. Local public finance still defines the Dexia Group’s identity. Historically therefore, money has always been seen as (also) a means to finance projects for the higher good of a community, and not only as a means to acquisition of personal richness.”

Het verzoenen van persoonlijke rijkdom met de verrijking van de gemeenschap waarin je geworteld bent dus. Of het besef dat geld er is voor mensen, en niet omgekeerd. Of zoals onze baseline het toen zei: Money does not perform. People do.

Nu, zes jaar later, zie ik déze campagne van DG voor Dexia.

En ik denk: YES! Eindelijk!

Eindelijk is de merkessentie van Dexia niet meer “humor“, zoals ik het ooit heb horen omschrijven, maar wel “verantwoordelijkheid”. De verantwoordelijkheid die voortvloeit uit het besef dat je met andermans geld bezig bent, dat je (ook) met het geld en de aspiraties van een gemeenschap bezig bent, dat je, kortom, ook bezig bent met het zwembad waar kindjes leren in zwemmen. Dat het recente verleden heeft aangetoond dat die verantwoordelijkheid blijkbaar skindeep was geworden, is zeker voor een Dexia zeer pijnlijk. Maar misschien net ook de reden dat ze - opnieuw: eindelijk - eens op een écht niveau gaan communiceren zijn.

Een écht niveau waarop je nog écht kan differentiëren - namelijk dat van de onderliggende waarden en cultuur. Dat wat de manier kleurt waarop je aan zaken doet. “Success in what is fast becoming an overcrowded market will depend on effective brand differentiation, based on the identification, internalization and communication of the unique brand values that are both pertinent to and desired by consumers.”`Daar is het dat je nog een onderscheid kan maken tussen, pakweg, een Fortis/BNP Paribas en KBC of Dexia. Een onderscheid waarover we vroeger nog geschreven hebben …

Het is natuurlijk twee keer tragisch:

- het is tragisch dat Dexia nù pas full frontal uitpakt met zijn waarden, nadat ze verleden jaar bijna over kop zijn gegaan omdat ze precies die waarden hebben verloochend. Ook al zijn “responsability” en gemeenschapszin waarden die zeer relevant zijn geworden in deze omstandigheden, het is zeer de vraag of Dexia nog geloofwaardig is daarop. In die zin is het natuurlijk wél slim om naar het verdere verleden terug te grijpen, en te hopen dat consumenten daardoor over het zeer recente verleden zullen kijken …

- het is tragisch dat, IMHO, DG nù zijn meest differentiërende campagne voor Dexia afscheidt, nu ze in de laatste maanden van hun jarenlange samenwerking zijn gekomen. Is het omdat het een aflopend bobijntje was, dat de DG-druk op de campagne wat minder groot werd en er plaats kwam om iets meer de visie van de klant erin te steken? Of is men bij Dexia zelf zich een stuk bewuster geworden van waar ze voor staan, en hebben ze het been wat meer stijf gehouden? In elk geval, mooi werk van DG.

Those of you who studied psychology may know the name of Kitty Genovese. For the others, a quick update: Kitty Genovese was a woman in New York who was stabbed to death in a brutal violent scene that lasted over half an hour. During that time, more than twenty people were witnessing the scene from behind their windows, and no one called the police  - that could easily have saved the victim.

This sad story is often used as an illustration of the lack of morality in our society, but has also been the subject of study for may social psychologists who wondered why nobody came to the rescue. The answer, they found, was in a state-of-mind called “bystander apathy“, based on the idea that, surely, “others will  do something“.

Read more

Gisterenavond, op de soirée des belges, probeerden twee planners mij ervan te overtuigen dat “vele mensen” teleurgesteld waren omdat ik na de verkiezingen niets meer had gepost over de – teleurstellende – resultaten voor Groen!

Ze hebben gelijk. Het feit dat “vele mensen” betekent “twee planners” doet hier even niet terzake, net zomin als het feit dat het leven gewoon te druk geweest is om ook nog eens te gaan bloggen, de laatste weken. Wat wél terzake doet is mijn overtuiging dat een evaluatie van een campagne met een klant gebeurt, discreet, en niet in een publieke blogpost.

Read more

Kijk, ik snap het punt dat Regiojobs.be hier wil maken.

Maar is het nu omdat we al negen maanden voor Groen! werken? Of is het met deze oude campagne van ons in het achterhoofd? Feit is dat ik lichtelijk geshockeerd ben bij het idee voor dit trajectje de auto te nemen …

Ludo Permentier is blij. Hij is blij dat er nog reclamemakers zijn die geloven in de mens. Ludo Permentier schrijft elke week een taalcolumn in De Standaard, en het spotje dat hem blij had gemaakt was dat van de Warme Bakker.

Nu is dat wel een goed spotje, dus ons hoor je niet klagen. Maar hem wel. En met name over de “irritante spotjes met eigenwijze sprekende groenten en met varkentjes in schattig roze, die haast niet kunnen wachten om met hun darmen naar buiten aan een vleeshaak te gaan hangen. Elke keer als ik die groenten zie, eet ik drie dagen achtereen niets dan vlees, en na die varkens ben ik drie dagen vegetariër.”

GERMAINE, als bureau achter de Flandria en de Certus-spotjes, dankt u, Ludo.