In de laatste weken heb ik het tweemaal meegemaakt dat ik campagnes zie waarvan ik denk: dit kunnen ze toch niet maken? Waarom vergroten ze, van alle verhalen die ze over een merk kunnen vertellen, nu net dit ene negatieve aspect eruit? Waarom proberen ze me van een merk te overtuigen door net met die dingen uit te pakken die me ervan zouden weerhouden het in de eerste plaats al te proberen?

Concreet spreek ik over het quasi-anticabrio statement van Mini cabrio, en het in groep verplaatsen van De Lijn.

Kijk, er zijn tientallen goede redenen te bedenken om met het openbaar vervoer te reizen: dikwijls sneller, comfortabel, geen stress, tijdswinst, etc. Maar er is voor vele mensen één grote reden om desondanks toch in hun eigen cocon-wagen te blijven rijden, en dat is het feit dat ze daar alleen zitten. Want je in groep verplaatsen doet dikwijls vele voordelen teniet van het openbaar vervoer: het is plots niét rustiger, je krijgt niét de gelegenheid wat te werken of te lezen, etc. Dus waarom De Lijn nu plots precies dit ene punt aanhaalt, is mij een compleet raadsel. Temeer daar orka’s in het echte leven niet zo frequent voorkomen.

In dezelfde categorie zijn er tientallen redenen te bedenken waarom mensen een cabrio zouden kopen, en maar één reden om dat niet te doen: twijfels over het aantal keren dat je die cabrio in dit pokkeland met zijn pokkeklimaat ook echt kan gebruiken. Nu, zelf een fervente cabriogebruiker zijnde, voel ik zeer veel sympathie voor deze foto’s: ik kan me voorstellen hoe je, ondanks of zelfs misschien omwille van de koude, toch intens kan genieten van een open rit hartje winter. Meer nog, been there, done that, got the bronchitis. Heerlijk gevoel, met open dak in ene ijskoude lucht door een besneeuwd landschap rijden.

Maar: ik bén al overtuigd. Voor wie droomt van een cabrio, maar de ervaring niet kent, lijkt dit op het aanstoken van de twijfels.

Maar ik twijfel. Ik weet niet of ik dit nu slecht of onverstandig moet vinden. Misschien is het wel geniaal in zijn paradoxaliteit. Misschien ben ik gewoon gecharmeerd. Of misschien zoek ik het veel verder dan de bedenkers van deze campagnes zelf - en vonden ze het gewoon een luek idee …

De aankondiging van de langverwachte release van de iPhone in Belgi? is weer goed voor heel veel media-aandacht. Bizz wijdt er in zijn laatste nummer een heel artikel ?n zijn cover aan, en in De Morgen mag Pieter Baert zijn licht laten schijnen over (de redenen achter) de marketinghype rond het toestel.

Read more

Kijk eens aan, tussen al dat creatieve reclamegeweld door ook nog een Cyber Gold voor mijn jeugdidolen, de onvolprezen Pet Shop Boys.

Ze zijn al jaren, sinds de begin jaren 80 godbetert, bezig met zichzelf heruitvinden, ook op grafisch en audiovisueel vlak. Ditmaal samen met The Rumpus Room, die voor hen een clip maakte, waarbij elk frame content bevat die met een gsm-camera gefotografeerd kan worden, en die content linkt dan door naar specifieke webcontent. En dat allemaal in functie van een groot maatschappelijk debat in de UK: de invoering van de verplichte identiteitskaart…

Straf materiaal, dat je ook hier kan bekijken en beluisteren: Integral, the video.

“Creativiteit doet economie groeien”, kopte De Standaard verleden week, verwijzend naar een internationaal onderzoek door de Verenigde Naties over “Creative Industries”. Blijkt dat Belgi? het daarin helemaal niet slecht doet: we staan op de negende plaats worldwide als het over de uitvoer van creatieve producten gaat. We hebben het dan vooral over “ambachtelijke kunst” (tapijten), muziek, design, antiek, schilderijen, en De Standaard zet terecht mensen als Arne Quinze, Tuymans of Van Noten op de voorpagina.

En toch, en toch. Het ging knagen. En ik ging op zoek naar de originele studie. Want waar zit “advertising”? - uiteraard in de ruimste betekenis van het woord, want het gaat over meer dan reclame, toch? Meer nog, met alle recente ontwikkelingen in onze markt zitten we zo dicht op de huid van sectoren als design, muziek, etc, dat we er toch ook ?rgens moeten bijhoren?

Read more

… and it’s a blanket/towel I would just loooove to use on the beach in Cannes. See for yourself:

Unfortunately, it’s art, and therefore not for sale (at least not for my meager beach towel budget). But, and here’s the good news, it gives Douglas a place in our “Cultural Quotes on Advertising”-gallery!

And I’ve been trying to squeeze him in earlier, since I discovered that the heroine of his latest book, Eleanor Rigby, works in an ad agency, so I was looking for a savvy quote of him on advertising, but no luck in the entire book. And this coming from a man who gave us fresh consumer impressions and descriptions in “Generation X” and “Microserfs”. Although he has become a more “serious” writer of late, like in his very enjoyable (and even touching) “hey nostradamus”.

Anyhow: welcome Douglas!

(and it’s sure nice to see two of our clients on this blanket. All the others are also welcome, of course)

Wow. In Monocle’s latest issue: this ad by American Apparel.

One cannot but admire their guts. What a great way of advertising effectively about social issues (and apparently, they mean it). Eat your heart out, Equal Pay Day

An ever returning interesting discussion is whether people do, or do not, read longcopy ads. We’ve had the discussion last week with a client, and I’ve just stumbled upon an online discussion about is as well, where a copywriter/blogger decides that “copy is dead”. Read more

it has arrived! I am using my iPhone now for a couple of days, and it is just bliss.

And the only reason I can come up with to explain why I just adore using it - because feature-wise there’s not really so much difference, is nicely summarized in the drawing below. Thanks Swissmiss.