As the iPad turns out to be a media-consuming device, rather than a media-creating device, I can only conclude that it will be a great tool to use in your free time. Of course then, the next question rises. Who has enough free time to spend on an iPad? You spend time on your computer at work, some time in front of a television set, and then… you sleep.

So “Why buy an iPad?“, seems to me much like the question: “Why do we buy books?“. The answer: To kid ourselves with the illusion of enough free time to read them. For this reason, I believe the iPad sales will be great.

At least, that is the case for us, working people.

There is a very big group that has been left out of the iPad’s WIIFM-question. (what’s in it for me) The non-working population. The elderly. This is a group that constitutes of people who did not grow up in a digital age. They prefer simple solutions for their internet needs. Some call these simple interactive solutions “Apps“. And isn’t that just the thing that the iPad holds dearest?

Using the Steve Jobs keynote adjectives: “A better, great, wonderful, amazing and easy-to-use App-experience…” And of course, this (growing) group of people, is a group that has the leisure time to consume massive quantities of media. The iPad could be the interactive revolution… for the elderly.

Me-branding is something we all do. We use, buy, support this or that brand to show the world that we and our values are in line with the products’ or services’ brand values. We wear clothing with logo X, or we only eat food, imported by a certain fair trade label… We’ve been doing this for a long time, but now, more and more, people are me-branding over the internet.

Brands you are a fan of on facebook. Blogs you regularly comment on. Youtube videos you like… all these things are a part of the values you wish to add to your online image. Is it any surprise that the Obama-brand has more than 7 million supporters on facebook? Or that Nike has more than 1 million fans? Is it because of a genius social media campaign? Partially (for Obama obviously), the answer is yes. But the main reason is me-branding.

Just make sure you brand is present and clear on the net, so that people can have the opportunity to me-brand with this brand. And no, this brand does not constitute of words or a logo, but of actions.
A brand’s value is merely the sum total of how much extra people will pay, or how often they choose, the expectations, memories, stories and relationships of one brand over the alternatives. A brand used to be something else. It used to be a logo or a design or a wrapper. Today, that’s a shadow of the brand, something that might mark the brand’s existence. But just as it takes more than a hat to be a cowboy, it takes more than a designer prattling on about texture to make a brand. If you’ve never heard of it, if you wouldn’t choose it, if you don’t recommend it, then there is no brand, at least not for you.

Becoming a fan, recommending, retweeting, supporting, liking, ‘favoriting’, and maybe even buying, are all actions that make the me-brand online. Because everything is shared and so everything is seen by the community you are in.

Zoals u weet hebben we dit jaar met GERMAINE onze eerste politieke ervaring achter de rug, ttz de verkiezingscampagne voor Groen! We hebben daar veel uit geleerd, en ook herbevestigd gezien. Zoals bijvoorbeeld de overtuiging dat politieke marketing onvergelijkbaar is met “gewone” marketing, omdat daar … je producten niet tegenwerken of tegenspreken.

Inderdaad, de keuze van die woorden alleen al geeft aan dat je als marketeer niets liever zou doen dan “je” politici letterlijk de woorden in de mond te leggen die je zo mooi had bedacht. Je zou willen dat ze er vooral geen jota aan veranderen, dat ze, zoals dat dan heet, vasthouden aan hun “talking points”. En dat is niet gemakkelijk.

Maar het kan ook te ver doorslaan naar de andere kant. Dat maakte Mathias De Clercq maandag zeer pijnlijk duidelijk op Radio 1, door zo krampachtig vast te houden aan zijn door spindoctors voorbereide praatje (declercq_070909-snip_med) dat hij klonk als de pop van een buikspreker. En  het inderdaad, naar de woorden van Peter Vandermeersch, vijf ellendige minuten werden.

En o ja, kunnen politici er aub mee stoppen te zeggen dat ze “keihard gaan werken”? Dit door Yves Leterme ingevoerde ellendige thema lijkt ervan uit te gaan dat alleen hard werken, kop in kas, een oplossing biedt voor alle problemen. Kunnen we het ook nog even hebben over andere kwaliteiten zoals visie, mensen kunnen laten samenwerken, charisma, flair, etc?

OK, ik beken, ik behoor tot een clan. Eén van de kenmerken van een clan is dat kritiek en zelfspot binnenshuis eventueel moeten kunnen, maar als dezelfde kritiek uit de buitenwereld komt, dat we dan de rangen sluiten. Mijn clan is de reclamewereld. Ik heb er ongelooflijk veel kritiek op, en verwelkom elk debat daarover. Maar buitenstaanders moeten zwijgen.

En zeker als de buitenstaanders in kwestie ooit zelf clanleden waren.

Case in point dit weekend in De Standaard: Noël Slangen. De grote communicatiegoeroe verklaart daarin: “Ik had vroeger een reclamebureau. Maar ik had er geen zin meer in. Ik vind dat een wereldje van gebakken lucht.”

Dat Slangen vroeger een reclamebureau had - en nu richt ik me even tot de jongere lezertjes - is ongetwijfeld waar. Vele reclamemakers die die tijd meegemaakt hebben herinneren zich nog altijd de vraag die ze zich stelden bij elke openbare aanbesteding: “Maken we een klans of doet Slangen mee?” Waarmee niet bedoeld werd dat we tegen de duizelingwekkende kwaliteit van het werk geen kans maakten, laat dat vooral duidelijk zijn. Het ging meer over het curieuze effect dat een “reclamebureau” dat er blijkbaar niet in slaagde commerciële merken als klanten aan te trekken, wél altijd gerenommeerde bureaus met indrukwekkende klantenlijsten kon kloppen in openbare aanbestedingen met politieke connecties. Het zal toeval zijn!

Maar goed, dat zal wel te wijten zijn aan het feit dat “public awareness” campagnes een vak apart zijn. Zo apart dat Slangen daarvoor nu dus een nieuw bureau heeft dat zich met strategische communicatie bezighoudt. U weet wel, maatschappelijke draagvlakken creëren, zoals bijvoorbeeld voor de Lange Wapper in Antwerpen, een dossier waarin Slangen voor enkele miljoenen euro’s strategisch advies gaf en waarvoor het maatschappelijk draagvlak zich nu ongeveer situeert ter hoogte van het straks waarschijnlijk in een referendum verkozen alternatief, zijnde een diepe tunnel. Zowat ter hoogte van de populariteit van Open VLD, nog zo’n klant van Noël.

Maar we wijken af. Gebakken lucht dus. Zoals Wim Delvoye eraan toevoegt: zoals in de kunstwereld, maar dan zonder talent.

Ik loop elke dag in die wereld rond en ik zie supergetalenteerde mensen elke dag opnieuw het beste vna zichzelf geven. Ik ben blij dat ik ze mijn collega’s mag noemen, en iets minder blij dat ze ook mijn concurrenten zijn. Maar geen van hen, ik herhaal: geen, laat zich met een chauffeur rondrijden. En, beste Noël, hun tijd is ook kostbaar.

Bak nog wat lucht, Noël.

Obviously, comparing the spread of ideas with the spread of viruses is nothing new - Seth Godin and many others have done it already.

However, often by quick readers, this is reduced to digital ways of spreading ideas - through technology, the internet, and more recently social media. And while we may all be aware that ideas spread through a population in an offline way too, this phenomenon has rarely been more accurately described as in this recent study by two finance professors who analyzed the spread of a “bank run” in India. Indeed, when fear broke out that a local bank would go bankrupt, many consumers fled to the bank to withdraw their money. However, not all consumers.

Trying to answer the question what made certain consumers run on the bank and others not, the study used technological ways (a.o. Google Earth) to describe the pattern in which the fear spread. Turned out it spread like … a virus: physical proximity being the main carrier.

Once again points out the need to know and manage the way in which these “memes” spread. Anybody knows an epidemiologist who wants to work in advertising?

Meer en meer hoor ik vallen “Kunnen we dat niet op facebook zetten?” Natuurlijk, het is zo gemakkelijk, waarom niet. Of het impactvol gaat zijn door het er gewoon op te zetten? Zeer twijfelachtig. Dat is een beetje zoals een poster in het midden van een bos leggen, en hopen dat er 1000 mensen naar gaan kijken. Zo werkt het natuurlijk niet.

Maar daar gaat deze post niet over. Eerder over deze pub voor Wonderbra die ik tegenkwam, waarin facebook niet als medium fungeert, maar als universum voor een advertentie (een klassiek medium notabene). What’s next? TV-spots over blogs, radiospots over myspace,… Ik kijk ernaar uit.

“De wereld zit vol supermanagers die samen gaan eten om heel belangrijke beslissingen te nemen. Wat was er zo uniek in mijn geval? Dat was de vriendschap, Pietro. Geen van die managers is de vriend van degene die tegenover hem zit. Integendeel, vaak haat hij hem. Dus hij drinkt niet tijdens het eten, hij kijkt niet naar het uitzicht, hij eet zelfs niet, hij doet maar alsof. Hij luistert, twijfelt, berekent, praat. Hij is een machine. Hij kan nergens op vertrouwen, hij kan zich niet laten gaan, hij moet niets voelen, hij moet alleen vechten, ook daar, altijd. En dat maakt zijn leven onaangenaam. Ik stond echter op het punt dat te doen met een vriend, ik kon genieten van de avondbries en kijken naar het uitzicht en die lichte wijn drinken terwijl ik op hem en zijn heel belangrijke zaak wachtte: mijn leven was mooi.

(…)

Onze overwinning bestond eruit dat we niet groter wilden worden dan we waren, niet rijker, niet aanzienlijker, dat we wilden blijven zoals we waren: vrienden, rijk, machtig en nog betrekkelijk klein. We waren goed, Pietro, als je begrijpt wat ik bedoel.”

(Uit: Kalme Chaos, Sandro Veronesi)

In Kalme Chaos worden wel meer gevoelens en ervaringen bijzonder accuraat beschreven (hoe het voelt een broer te hebben, bijvoorbeeld, of wat een vader voor zijn dochter voelt). Maar in het bovenstaande stuk (maar eigenlijk moet je het hele hoofdstuk lezen), voel je de liefde van een man voor zijn onderneming, voor zijn compagnon, proef je het avontuur van samen iets op te zetten.

Ik vond het een bloedmooie passage, en dat heeft uiteraard te maken met het feit dat ik dat herken, dat samen, elkaar diep in de ogen kijkend, met angstig bonzend hart een business-avontuur inspringen. Maar dat is niet de reden waarom ik dit citaat vandaag aanhaal. Maar wel omdat ik een iet of wat contra-intuïtieve … nou ja, intuïtie met u wil delen. Namelijk: dat ondernemen, een zaak opzetten, business, … dat dat m.i. allemaal binnenkort zeer hip en trendy wordt.

Hallo? In deze tijden?

Read more

I suppose we were all shocked to discover that, once again, a bank we had all learned to trust has abused this trust. Be it intentionally or not. And in hindsight, you ask yourself why you trusted them more than other banks. You tell yourself you should have known.You shouldn’t have believed. And yet, you did.

Recently, in De Tijd, a very interesting article about (restoring) trust. In it, the author, David De Cremer, applies his lessons from the psychology of interpersonal trust to the world of finance, and argues that banks don’t succeed in restoring trust, because they have not yet really fully accepted that the world has changed. Underneath all their outward signs of understanding and humility, they still hope for things “to return to normal”. People feel this, and justifiably therefore, refuse to trust their bankers. No wonder they score low in a recent survey on the trustworthiness of professions - they almost rank with advertising people!

Which brings me to what I guess my main topic is: trust. Trust in advertising. Trust in brands.

Trust is by definition not rational (which doesn’t mean it’s irrational). It’s by definition a forward-looking decision, and is therefore always uncertain: no matter how well you think you know the subject of your trust, you don’t know if he/she/it will keep its promise. That’s why it’s called trust. And I’m convinced that people look for it, in brands, and therefore, in communication.

Sometimes the claim is made that brands are dead. That consumers have taken over control, have become supercritical, don’t accept anything from brands anymore, that the Internet has given them the power to challenge authority, etc. See this discussion between Fons Van Dijck and Guillaume Vanderstichelen.I don’t believe any of that, I’m with Guillaume here: even the most liberal, emancipated people desperately want to believe in something, in a person, in an idea, in a future. In a hero. They want to trust somebody. That’s the magic of Obama, and I think it can be the magic of your brand too.

Obviously, your brand has to be worth this faith, and that’s where the supercritical consumer kicks in: if something smells fishy, he’ll discover and share it. But that will not take away the, in my eyes fundamental, need for people to believe in something. I seriously believe cynical people are people who don’t dare to believe, not people who don’t want to believe.