Let’s lipstick together
In het derde middelbaar pikte ik mijn eerste Labello in de klas uit de pennenzak van een vriendinnetje. Dat vergrijp werd snel uitgepraat en het vriendinnetje is nog steeds een hele goede vriendin. De Labello is sedert die dag een constante in m’n leven. Boekentas, handtas, babytas, computertas, … I never leave home without it. De Labello-stick was een bevoorrechte getuige, een partner in crime of een bron van troost bij mijn afstudeerceremonie, legendarische feestjes, bij de begrafenis van mijn opa, zelfs bij de geboorte van m’n zoontje. Maar er is ook zoiets als een Labello-etiquette. Wit is de kleur. Blauw kàn, in geval van nood of in geval van cadeau (een gegeven paard, weet je wel). Maar nooit of te nimmer is roze een optie. Mijn verslaving is intussen genoegzaam bekend bij vrienden en familie. En dus krijg ik er regelmatig één cadeau. Het voorlopige pronkstuk is dit exemplaar, recht uit Graceland, met een afbeelding van de jonge Elvis. Met boterzachte lippen, ongetwijfeld.
Back