Understated
Het accent van Neil Tennant. Dat was het eerste wat mij opviel. En hoe revolutionair West End Girls wel was. De britishness, de combinatie van cockney-accent, onbuigzame flegma en onweerstaanbare humor. Hun muziek klinkt vaak dansbaar en commercieel, met de double-ententes en innuendo als bonus voor de aandachtige en savourerende luisteraar. Please. Actually. Disco. Introspective. Behaviour. Very. Bilingual. Alternative. Release. PopArt. Minimal. Fundamental. Concrete. Integral. Cubism. Yes. Droge albumtitels, de kunst om een woord solo te laten optreden en er meteen een hele belevenis bij op te roepen. En die belevenis wordt telkens ook meticuleus doorgetrokken. In video’s, fotografie en concerten, waar ze telkens opnieuw werken met avant-garde kunstenaars, mode- en theatermakers en de nieuwste technieken. Maar vooral ook in het artwork en het design van hun hoezen en communicatie. Farrow. Al 20 jaar lang de koningen van de Helvetica, bewakers van de heldere lijn. Nooit een kleur teveel, nooit een letter niet afgemeten en in lijn. Een paar jaar geleden kwam al hun artwork uit in één fijn boek: Catalogue. En dan zie je pas hoe sterk de muziek van de Pet Shop Boys bepaald is door hun visualisatie. En vice versa. Less is more. Een gedachtengoed dat ik in deze tijden van overdaad graag wil koesteren.
Back