Eentje voor de regen
Ik moet zo’n jaar of elf zijn geweest, toen m’n grootmoeder langskwam op zo’n typische gure herfstdag: buiten stormde het flink, in huis heerste binnenpret. Oma’s paraplu was zwaar gehavend door het stormweer. Het herstel ervan werd missie. Met reserve-onderdelen van een ander – al even verhakkeld – exemplaar dat ik op zolder vond, kreeg ik de paraplu feilloos opgelapt. De enthousiaste reacties van m’n grootmoeder en mijn nieuwverworven fascinatie voor het high-tech plooisysteem van een regenscherm deden me ter plekke beslissen om paraplu-hersteller te worden. En nog jaren nà die dag was het magere jongetje dat in onze straat van deur tot deur ging om zieke paraplu’s te verzamelen een bijna-folkloristisch fenomeen.
Back